Klişe bir başlangıç yapayım. Yaz sıcakları yaz yağmurlarına karışırken sektörümüz peyderpey iznine çıkıyor. Bu nedenle yazın iletişime ara veren markaların ajansları bir nebze de olsa soluklanırken, diğerleri nedenini bilmez bir koşuşturma içindeler. Bizdeki nöbetçi haberciler de bu koşuşturmaya ayak uyduruyor. İşin iyi yanı ise haber açısından hiç sıkıntı çekmememiz. Baksanıza kapak konumuz “ekrandan atılma” meselesi bile son dönem koşulların doğurduğu bir gerçek olarak sayfalarımızda yerini aldı. Bu işte bir tuhaflık var pek anlayamadım!
İlerleyen sayfalarda reklamverenler, medya ajans yöneticileri, sektörün dernek temsilcileri ve medya kullanımı konusunda danışmanlık verenlerin görüş bildirdiği kapak konumuzda bir tuhaflık var. Reklamverenlerin ağırlıkta olduğu toplantılarda bu “atılma” kelimesine takılmıştım. Takılmış ama bunun ara sıra birkaçının başına gelen “tatsız” bir durum olduğunu düşünmüştüm. Mesele benim düşündüğümden daha derinmiş. En büyüğünden en küçüğüne kadar pek çok reklamverenin sıklıkla karşılaştığı bu “atılma” meselesi sektörün derinden kanayan yarası olmuş. Reklamveren muzdarip, medya ajansları çaresiz, televizyon kanalları artan fiyatlardan mutlu, bunun doğal olduğunu söyleyen ve de “off the record” ortalığı karıştırdığı iddia edilen danışmanlar keyifli.
Şimdi bir küçük soru; medya, spontan reklamlarla rakamları yerinden fırlatarak on yıllardır iletişime yatırım yapan markaları ekrandan attıran yenilerin kalıcılığından ne kadar emin olabilir? Bu bilinmezlik ortamında reklamveren zaten ifade ettiği gibi başka mecralara yatırım yapar ve istediği sonuçlarını da alırsa televizyonlar ne yapar? Ve bütün bunlar karşılıklı güven ortamında etik sorunlar yaratmaz mı? Daha da can sıkıcısı, kriz döneminde televizyon reklam fiyatları yerlerde sürünmüştü. Bu son durum medyanın reklamverenden intikamı olabilir mi?
Bütçe başka mecralara kayarsa ne olur?
Basın daha çok kullanılır, gazete ve dergiler daha çok kullanılır. Bu da basılı mecranın değerini artırır ve hatta yeni gazetelerle yeni dergiler hayatımıza girer. Bu arada satılmayı bekleyen televizyon kanallarının değeri artar, kim bilir başka frekans tahsisleri bile yapılabilir.
Bu arada yayın hayatına geçmiş olan henüz Bloomberg HT gibi kanallar izlenme oranlarıyla alıp başını giderken şişmiş egolarıyla “en iyi ben bilirim” diyenler bir kez daha düşünmek zorunda kalırlar. Bence fena da olmaz! İnteraktif mecrada koşulların daha hızlı olgunlaşmasına katkı sağlanır. Zaten gelişme seyri hızlıydı, daha da artar.
Medya planlamacılar için “Bunca know-how’a rağmen yaratıcı olamıyorlarsa dönüp kendilerine baksınlar” diyenler haklı çıkar ve medyacılar Cannes Lions’ta ödül alacak yaratıcılıkta işler ortaya koyarlar.Kreatif ajanslarla medya ajansları birlikte çalışır ve işe sondan bakıp televizyonda önce yer kapıp sonra yer kapmışlar arasından nasıl sıyrılacaklarına bakarak televizyon kullanım garantili işler çıkarırlar. Ve bu arada tüketiciler ve dahi izleyiciler “Hay bin kunduz!” diyecekler.
Bu arada dinlediğim, konuştuğum reklamverenler televizyondaki “atılma” konusunu çok önemsiyor ve etik bulmuyor. Zaten sayıları bir türlü artmayan ve Reklamcılar Derneği verilerine göre bir türlü istenilen noktaya gelemeyen reklam pastamız bu işten zarar görür mü, görür! Problem çok bilinmeyenli. Buyurun çözün.
Bu sayıyı beğendim
Ünlü ve zengin Teksaslı Petrolcü Ross Perot’un bir cümlesini pek severim. “Adamlarınızı iyi bir iş yaparken gördüğünüzde terleri soğumadan teşekkür edin.” der. Ben de öyle yapayım. 1 Ağustos sayısını haber dağılımı, okunabilirlik ve gündemin nabzını tutması açısından beğendim. Marketing Türkiye yazı işleri bilir, beğenimi pek ifade etmem de!
Yaz sıcağında keyifle okumanız dileğiyle…